۳ خرداد ۱۳۶۱ تنها یادآور یک پیروزی نظامی نیست و خرمشهر فقط نام شهری نیست که این روز آزاد شد، این منطقه به خصوص شلمچه بیش از آنکه یک مرز یا یادمان جنگی باشد، بخشی از حافظه جمعی جنگی است که هنوز میتوان رد آن را در جغرافیای اطرافش دید. در سکوت امروز شلمچه، هنوز میتوان نشانههای آن روزها را دید؛ رد حضوری که از میان خاک، فرسودگی و آثار باقیمانده، همچنان خود را آشکار میکند. این تصاویر، تلاشی برای نزدیک شدن به همین حافظهاند، حافظهای که در زمین مانده و فراموش نمیکند.
سمفونی آزادی خرمشهر از دهم اردیبهشت سال ۱۳۶۱ آغاز شد و در سوم خرداد ماه به نتیجه رسید، عملیاتی که چهرههای کلیدی آن سرنوشتهای متفاوتی پیدا کردند عملیات بیتالمقدس، نه فقط یک رویارویی نظامی، بلکه نشانه مهمی در شکلگیری بلوغ استراتژیک بود که معادلات قدرت در جنگ را جابهجا کرد. این عملیات پایانِ عصر «دفاعِ صرف» و آغاز دوران «تنبیه متجاوز» بود
تصویری از مردان قاجاری در کنار سفرۀ سلطنتی در دوران ناصرالدین شاه را مشاهده میکنید. در اینجا تصویری از یک سفرۀ غذای اشرافی را احتمالا در یکی از کاخهای قاجاری ملاحظه میکنید. عدهای از درباریان نیز در کنار سفره عکس یادگاری گرفتهاند.
بیش از نیم قرن است که بحرین از ایران جدا شده، اما در حافظه تاریخی ایرانیان هنوز بخشی از وطن است. بهویژه حالا که دوباره تنشهای منطقهای، امنیت خلیج فارس و مسئله تمامیت ارضی به یکی از دغدغههای اصلی افکار عمومی تبدیل شده است. سالگرد ارائه گزارش جدایی بحرین به مجلس، فرصتی است برای بازخوانی یکی از جنجالیترین تصمیمهای تاریخ معاصر ایران.
جشن بهمنگان در ظاهر، یک روزِ شادی و مهمانی است، اما در باطن، یادآوری است که پیروزی نهایی، همیشه با اندیشه پاک و خرد راست همراه است. این جشن، نه تنها یادبود گذشتگان، که برنامهای برای آینده است.
جشن دیگان جشنی باستانی در فرهنگ ایرانی است که در گاهشماری زرتشتی، برگزار میشد. این جشن بهعنوان فرصتی برای یادآوری و بزرگداشت افرادی بود که در طول سال یا در گذر زمان، از دنیا رفته بودند، بهویژه کسانی که با اندیشه، کنش و فداکاری خود سهمی در ساخت جامعه داشتند.
قدیمیترین عکس شناختهشده از محوطه پارسه، ثبتشده توسط «لوئیجی پشه» در اواسط قرن نوزدهم، ستونهای برجایمانده را نشان میدهد. این عکاس ایتالیایی در حوالی ۱۸۵۰ میلادی به ایران سفر کرده و عکسهایش مربوط به بیش از ۱۷۰ سال پیش است.
کاخ تابستانی ناصرالدین شاه در شهرستانک، روزگاری باشکوه با پنجرههای ارسی و طاقیهای زیبا بود؛ اما امروز متروکه و فراموششده است.لحظهای از زندگی روزمره ناصرالدینشاه قاجار در کاخ شهرستانک ثبت شده است که دو خدمتکار او در حال خواندن روزنامه برای شاه هستند.
عکسی کمیاب از دهه ۵۰، خیابان کریمخانِ بدون پل را با نمای باشکوه کلیسای سرکیس مقدس نشان میدهد؛ تصویری که بسیاری از تهرانیها را به روزگاری آرامتر، کمترافیکتر و سرشار از حس اصالت شهری میبرد.